Skimmen
Skimmen is het snel doorlopen van een heel artikel zonder alles te lezen. Je leest de delen die de structuur dragen — inleiding, kopjes, figuren, conclusie — en slaat de rest over. Het doel is niet begrijpen maar plaatsen: wat staat hier, en verdient het een grondige lezing?
Zo skim je een artikel
Werk in deze volgorde, niet van voor naar achter:
- Titel en abstract — die had je al gescand.
- De laatste alinea van de inleiding. Daar staat bijna altijd precies wat de auteurs gaan doen en waarom.
- Alle kopjes. Ze vormen samen de inhoudsopgave; nu weet je hoe het artikel is opgebouwd.
- Figuren en tabellen, met hun onderschriften. Onderzoekers stoppen hun belangrijkste resultaat in een figuur. Kun je die lezen, dan begrijp je de kern.
- De conclusie of discussie. Wat zeggen de auteurs zelf dat ze gevonden hebben, en welke beperkingen noemen ze?
- De literatuurlijst. Kom je titels tegen die je al kent? Dan zit je in het goede vakgebied. Staat er iets tussen dat je nog niet had? Noteer het voor de sneeuwbal.
Na deze zes stappen kun je in twee zinnen zeggen wat het artikel doet. Lukt dat niet, dan is het artikel te ver van je onderwerp — of te moeilijk, en dat mag je ook opschrijven.
Wat skimmen oplevert
Van de zes artikelen die het scannen overleefden, blijven er na het skimmen meestal twee of drie over die je écht nodig hebt. De rest krijgt één regel in je literatuurmatrix ("gaat over hetzelfde, maar bij studenten; alleen bruikbaar als vergelijking") en meer niet.
Na het skimmen weet je wat de auteurs zeggen dat ze gevonden hebben. Of dat klopt, of de methode deugt en of de conclusie niet groter is dan de gegevens toelaten, weet je pas na deep reading. Citeer nooit een artikel dat je alleen hebt geskimd voor een inhoudelijke bewering.
Je leest kopjes, figuren en conclusie en noteert: ‘experiment met 60 studenten, één nacht slaaptekort, reactietijd 12% trager’.
Je begint bij de eerste zin en leest tot je na twintig minuten in de methodesectie vastloopt.
Twee natuurkundigen, Mikhail Simkin en Vwani Roychowdhury, vielen over iets vreemds: dezelfde tikfout in een bronvermelding — een verkeerd paginanummer, een verkeerd jaartal — dook in tientallen latere artikelen precies zo op. Dat kan alleen als die auteurs de verwijzing van elkaar overschreven in plaats van het oorspronkelijke artikel op te zoeken. Door te tellen hoe vaak zulke fouten zich voortplantten, schatten ze dat maar ongeveer een op de vijf onderzoekers die een beroemd artikel citeerde het ook werkelijk had gelezen.
Wat je hiervan leert: zelfs onderzoekers citeren op basis van wat anderen erover zeggen. Doe het beter: wat je citeert, heb je zelf gelezen — minstens geskimd, en voor je conclusie grondig.
Hangt samen met
- Abstract scannen — de laag ervoor
- Deep reading — de laag erna
- Literatuurmatrix — waar je de opbrengst van het skimmen in één regel noteert